ความสูงของเบาะ และ การปรับเบาะ
ความสูงของเบาะนั่ง
จริงๆ แล้วคือระยะจากด้านบนสุดของเบาะไปจนถึงบันได
หลักของการปรับระยะนี้คือ
เมื่อนั่งบนเบาะอย่างมั่นคงแล้วใช้ปลายเท้าเหยียบบันไดในจังหวะที่ถีบขาลงจนสุดขาจะต้อง
เหยียดได้เกือบสุดไม่ใช่ไม่ใช่สุดเหยียดอย่างที่หลายคนทำกัน
เพราะนั่นจะทำให้กล้ามเนื้อและ เส้นเอ็นรอบๆ หัวเข่าบาดเจ็บได้
แม้จะได้กำลังมากที่สุดก็จริง แต่ไม่คุ้มกับค่ารักษาตัวหรอก แต่ในขณะเดียวกัน
ถ้าความสูงของเบาะน้อยเกินไป ก็เจ็บหัวเข่าอีกเหมือนกัน แบบเดียวกับ ที่พระท่านว่า
อย่าตึงไป อย่าหย่อนไป ให้เดินทางสายกลางนั่นแหละ
ระยะเลื่อนหน้า-หลังของเบาะ
ระยะเลื่อนหน้า-หลังของเบาะนี้ไม่ใช่เลื่อนเพื่อให้เข้าใกล้แฮนด์จะได้ขี่ถนัด
แต่อันนี้ก็เพื่อความ ปลอดภัยของหัวเข่าอีกเช่นกัน
หลักการปรับคือเมื่อนั่งบนเบาะตามปกติแล้ว จัดให้ขาจาน (Crank arm) อยู่ขนานกับพื้น
แล้ววางเท้าบนบันไดโดยให้โคนหัวแม่เท้า (Ball of foot) วางตรงกับแกนบันได
เลื่อนเบาะไป-มาจนกว่ารอยบุ๋มใต้หัวเข่า Bump below kneecap) จะดิ่งกับแกนบันได
(เมื่อมองจากด้านข้างของขานำ)
การปรับตำแหน่งของเบาะสองอย่างนี้เป็นการปรับที่สำคัญที่สุดของจักรยานเชียวล่ะเพราะนัก
วิชาการทั้งหลายก็ได้ทดลองค้นคว้ากันมาเป็นร้อยปีแล้วว่าตำแหน่งของการปั่นจักรยานใน
ตำแหน่งนี้จะได้ประสิทธิภาพโดยรวมและความปลอดภัยให้ขาของนักปั่นมากที่สุดที่เราต้อง
ให้ความสำคัญกับประสิทธิภาพโดยรวมมากกว่าประสิทธิภาพสูงสุด
ก็เนื่องจากว่าเรายังต้อง ใช้ขาของเราจนตลอดชีวิต
ไม่ใช่แค่แข่งครั้งเดียวแล้วพังไปเลย ถ้าหาอะหลั่ยขาไว้เตรียม
เปลี่ยนได้ก็แล้วไป
ขอขอบคุณบทความดีๆจาก:
http://www.skn.ac.th/skl/skn43/bicical31/moseat.htm